INFORMACJA.

Na wstępie chciałabym przeprosić za brak rozdziału. Myśle nad zawieszeniem bloga. Ja zawsze staram się pisać długie rozdziały, dodawać na czas a w zamian dostaje co ? Nic, kompletnie nic. Mam wrażenie, że pisze to wyłącznie dla siebie. Jeden komentarz, a wyświetleń jest dużo. Chociaż jak zobaczyłam te 9[69] wyświetleń to tak mi się fejs zaczął cieszyć ;3 Dziękuje za te wyświetlenia. Jeżeli liczba komentarzy się nie zwiększy zawieszam tego bloga. Przynajmniej na czas wakacji. Wszystko w Waszych rękach. Kocham Was i nie zapominajcie o tym <3

Rozdział #14

Ta chwila mogłaby trwać wiecznie. W ramionach blondyna czułam się bezpieczna. Wszystkie moje zmartwienia, smutki zniknęły. Byłam tylko ja i on. Nic więcej się nie liczyło. Zapomniałam o tym, że jesteśmy w łazience, a cała reszta się na nas gapi. Powróciłam do rzeczywistości gdy usłyszałam ciche chrząknięcie, był to Louis.

- Nat. Wiem, że to jak postąpiłem jest nie wybaczalne, więc nie będę prosił Cię o wybaczenie. Chcę tylko żebyś wiedziała, że nigdy nie chciałem popsuć niczego między tobą a Niall’em. Od samego początku mocno trzymałem za Was kciuki i nadal trzymam. Miałem po prostu chwilę słabości. Wiedz, że kocham Cię jak młodszą siostrę, którą jesteś i zawsze będę Cię chronił – spuścił głowę. Poczułam w brzuchu ciepło, którego brakowało mi od tych paru dni. Znalazłam swoje miejsce na ziemi, tym miejscem jest ten dom, wśród tych wspaniałych ludzi. Z małą pomocą Niall’a wstałam z kafelek i podeszłam do bruneta mocno go przytulając.

- Lou, jesteśmy rodziną. Jak mogłabym Ci nie wybaczyć ? – wyszeptałam, gdyż przez łzy które leciały mi strumieniami mój głos się załamał i tylko stać mnie było na szept. Po chwili i reszta do nas dołączyła i staliśmy tak wtuleni w siebie.

- Może dajmy im na razie spokój ? Niech pobędą sobie razem – powiedział Liam i zaczął poganiać resztę na dół. Niall złapał mnie za rękę i pociągnął do swoje.. naszego pokoju. Położyliśmy się wtuleni w siebie na łóżku. Żadne z nas nie chciało psuć tej chwili jednak los zaplanował to inaczej. Usłyszałam dzwonek do drzwi, a po chwili krzyk Harry’ego, który nie wskazywał nic dobrego. Powoli zgramoliłam się z łóżka poprzednio dając buziaka blondynowi i zeszłam na dół. W drzwiach ujrzałam moich przyjaciół ze szkoły. Nawet nie zauważyłam kiedy podbiegłam do nich i zaczęliśmy się przytulać.

- Boże, co wy tutaj robicie ? Skąd wiecie gdzie mieszkam ? – zaczęłam wypytywać przyjaciół.

- Kiedy oglądaliśmy wiadomości naszym oczom ukazał się zespół One Direction, później ty i Niall. No wiesz, jak mogłaś ani nie zadzwonić ? – mruknęła pretensjonalnie Marta.

- Yhm.. więc o to chodzi – puściłam jej oczko – Harry, poznaj moich przyjaciół ze szkoły. Marta, Julia, Ola, Dominika, Patrycja i Bartek – troszkę przypuszczam że także Bartek się wygadał, ale nawet dobrze że na niego wpadłam. Spotkanie z dziewczynami to dobry pomysł.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tak wiem. Krótki, nudny, bez ładu i składu. Jednak mam teraz dużo kartkówek, sprawdzianów. Musze popoprawiać oceny + brak weny. Obiecuje, że następny rozdział będzie dłuższy i dużo ciekawszy. Pojawi się on najprawdopodobniej w czwartek. W poniedziałek, wtorek, środe mnie nie ma więc nie mam możliwości dodania w tym terminie. Mam nadzieje, że choć troszkę Wam się spodobał i że zostaniecie ze mną. Liczę także choćby na komentarz typu : "dobrze Ci idzie" "czekam na więcej" lub nawet "nie za fajnie". Nie wiem czy mam dla kogo pisać ;c Wydaje mi się że piszę to tylko dla siebie. Napisanie komentarza na prawdę nie zajmuje całego dnia tylko minutę. Kocham Was xoxo